INFORMACJE O PARAFII

WSZYSTKO CO POWINIENEŚ O NAS WIEDZIEĆ


TROCHĘ HISTORII


śp. Ks. Romuald Jaworski i pierwszy proboszcz parafii w latach 1981-2001

Śp. Ks. Mirosław Tabaka - proboszcz parafii w latach 2001-2010

SKRÓT HISTORYCZNY


Parafię pod wezwaniem św. Maksymiliana Kolbego w Płońsku erygował 7 czerwca 1981 r. bp Bogdan Sikorski. Msza św. na placu odprawiona została 12 lipca tegoż roku. Niebawem przystąpiono do budowy kościoła tymczasowego, w którym 1 października 1981 r. odprawiono już pierwszą mszę św. 12 czerwca 1982 r. przystąpiono do budowy plebanii, zaś 8 czerwca 1983 r. rozpoczęto budowę świątyni. Poświęcenie plebanii odbyło się 11 grudnia 1983 r. Pierwszą mszę św. w nowym kościele odprawiono 16 listopada 1990 r., zaś w miesiąc potem poświęcono nowe 32-głosowe organy. Poświęcenie nowoczesnego murowanego kościoła, zbudowanego na planie sześciokąta foremnego, miało miejsce 12 czerwca 1994 r. Dokonał go bp Zygmunt Kamiński. Świątynia otrzymała już kompletne wyposażenie. Dziełem sztuki jest figura Chrystusa i Matki Bożej oraz stacje Drogi Krzyżowej autorstwa Gustawa Zemły i witraże wykonane przez Tomasza Łączyńskiego. Całością prac od początku istnienia parafii, aż do śmierci w 2001 r., kierował proboszcz ks. Romuald Jaworski.

Diecezja: płocka

Dekanat: płoński

Terytorium – ulice:

Baśniowa, Biedronki, Grunwaldzka (numery parzyste od 42 I nieparzyste od 47), Ks. R. Jaworskiego, Jesionowa, Klonowa, Kmicica, Kopernika, Krótka, Lipowa, św. Maksymiliana Kolbego, Młodzieżowa, Nadrzeczna, Noakowskiego, Padlewskiego, Parkowa, Pogodna, Polna, Postępu Rolniczego, Północna, Sienkiewicza, Szkolna, Widokowa, Wiejska, Zachodnia, Zacisze, Zapłotek, Żołnierzy Wyklętych.

Terytorium – miejscowości:
Cieciórki, Kownaty, Koziminy Nowe, Koziminy Stachowo, Koziminy Stare, Michowo, Szpondowo, Wycinki.

  • Kościół parafialny: pw. Matki Boskiej Miłosierdzia czyli Ostrobramskiej
  • Księgi metrykalne chrztów:od 1981 r.
  • Księgi metrykalne ślubów: od 1981 r.
  • Księgi metrykalne zgonów: od 1981 r.

NASI KAPŁANI

Ks. Zbigniew Sajewski

PROBOSZCZ PARAFII

Od roku 2010 proboszcz parafii św. Maksymiliana Kolbego.

ks. mgr Andrzej Żywiałowski

Wikariusz

W parafii od 2013 r.

ks. mgr Waldemar Dziewulski

Wikariusz

W parafii od 2014 r.

ks. mgr Radosław Dąbrowski

Wikariusz

W parafii od 2015 r.

ks. mgr Robert Kępczyński

Wikariusz

W parafii od 2017 r.

ks. mgr Wojciech Ciemerych

Wikariusz

W parafii od 2017 r.


Księża zamieszkujący na terenie parafii:

  • ks. kan. dr Franciszek Kacprzycki od roku 2001

Rezydenci:

  • ks. kan. Ludwik Jasiński

Księża pochodzący z parafii:

  • ks. Jan Piotrowski 1979
  • ks. kan. Jan Kozłowski 1980
  • ks. Andrzej Krynicki 1985
  • ks. mgr Artur Adam Bombiński 1998
  • ks. Radosław Wasiński 2000
  • ks. mgr Michał Podgórski 2007
  • ks. Kamil Krakowski 2012
  • ks. Mariusz Białołęcki 2013
  • ks. Tomasz Kolczyński 2014

Zakonnice/Zakonnicy pochodzący z parafii:

  • s. Beniamina Kulazińska (Pasjonistka – Warszawa)
  • s. Urszula Kozłowska (Urszulanka – Warszawa)
  • s. Anna Ewa Podgórska (Pasjonistka, Rzym)
  • s. Agnieszka Białołęcka (Szarytka)
  • o. Marek Bakierzyński (Kapucyn, Prowincja Krakowska, wspólnota: Woroneż – Rosja)
  • s. Maria Lilianna Adamuszewska (Felicjanka, Warszawa)










ŚW. MAKSYMILIAN MARIA KOLBE - PATRON

Rajmund Kolbe urodził się 08 stycznia 1894 r. w Zduńskiej Woli. Jego rodzice, Juliusz i Marianna z Dąbrowskich, byli tkaczami. W poszukiwaniu pracy krótko przebywali w Łodzi, a następnie w Pabianicach, gdzie Rajmund spędził dzieciństwo. Uczył się w domu. Tylko przez rok chodził do miejscowej szkoły handlowej. W 1907 r. , razem ze starszym bratem podjął naukę w małym seminarium franciszkanów we Lwowie, gdzie też obaj, w 1910 r. wstąpili do zakonu. Wraz z suknią zakonną otrzymał imię Maksymilian. W 1912 r. wysłano go na studia do Rzymu. Tam uzyskał doktorat z filozofii na uniwersytecie „Gregorianum” w 1915 r., a z teologii w 1919 r. na wydziale ojców franciszkanów. W Rzymie też przyjął święcenia kapłańskie (28.04.1918). W 1919 r. wrócił do Polski i podjął wykłady w seminarium ojców franciszkanów w Krakowie, które po roku przerwał z powodu gruźlicy płuc.

W Rzymie założył wraz z kolegami w 1917 roku, stowarzyszenie Rycerstwa Niepokalanej, które po powrocie do kraju szerzył najpierw w środowisku zakonnym, a od 1920 r. także wśród świeckich. Ma ono cel apostolski – pogłębianie świadomego i odpowiedzialnego życia chrześcijańskiego, „nawrócenie i uświęcenie wszystkich pod opieką i za przyczyną Niepokalanej”, jak czytamy w pierwszym jego statucie. Dla realizacji celu stowarzyszenia i dla utrzymania kontaktu z jego członkami zaczął od stycznia 1922 r. wydawać w Krakowie miesięcznik „Rycerz Niepokalanej”. Pod koniec tegoż roku przeniesiony do Grodna, zorganizował tam wydawnictwo, a miesięcznik zaczął pełnić rolę pisma katechetycznego dla masowego czytelnika.

W 1927 r. założył pod Warszawą klasztor-wydawnictwo Niepokalanów, który wkrótce stał się znaczącym katolickim ośrodkiem prasowym i wydał kilka wielonakładowych miesięczników a od 1935 r. także tani dziennik katolicki – „Mały Dziennik”.

W 1930 r. św. Maksymilian wyjechał do Japonii i zaczął tam wydawać japoński odpowiednik „Rycerza Niepokalanej”, a wkrótce założył także, „Niepokalanów Japoński”. Rozpoczął organizacje podobnych ośrodków w Chinach i Indiach. W 1936 r. sprowadzono go do Polski, aby pokierował Niepokalanowem, który stał się największym klasztorem katolickim na świecie. W chwili wybuchu II wojny światowej było tam 700 zakonników i kandydatów. Jego działalność bowiem opierała się na pracy zakonników, których liczbę wciąż pomnażali nowi kandydaci, choć wspólnota prowadziła życie bardzo surowe i ubogie.

Wojna zatrzymała tę działalność. Zakonnicy musieli rozjechać się do domów, a pozostałych około 40 razem ze św. Maksymilianem Niemcy aresztowali 19.09.1939 r. Po powrocie św. Maksymilian zorganizował w klasztorze ośrodek usług dla okolicznej ludności i oddał się pogłębianiu formacji pozostałych przy nim współbraci. 17.02.1941 r. znów został aresztowany razem z 4 bliskimi współpracownikami. Przesłuchiwano go na Pawiaku, a w maju przewieziono do Oświęcimia, gdzie stał się numerem 16670 i w powszechnie znanych okolicznościach ofiarował się dobrowolnie na śmierć głodową za współwięźnia, ojca rodziny. Zmarł dobity zastrzykiem trucizny 18.08.1941 r.

Św. Maksymilian prowadził działalność czysto religijną. Dążył do osiągnięcia celu nakreślonego w Ewangelii – zbudować królestwo Boże, czyli wspólnotę chrześcijan, żyjących według wzoru Chrystusa i Jego Matki.

Ukazując jego życie jako przykład dla wiernych, zwłaszcza dla kapłanów, Papież Paweł VI ogłosił go błogosławionym (17.10.1971 r.), a Jan Paweł II świętym (10.10.1982 r.)


MATKA BOŻA OSTROBRAMSKA

„Witaj Panno, nieustanną czcią wszystkich ludzi” – śpiewają wierni Matce Bożej Miłosierdzia. Sanktuarium w Ostrej Bramie od czterech wieków jest ostoją wiary, w którym modlą się m.in.: Polacy, Litwini, Łotysze, Białorusini i Ukraińcy.

Dlatego komuniści, choć pozamykali po wojnie w Wilnie prawie wszystkie świątynie, zamieniając je w muzea ateizmu, galerie sztuki, sale koncertowe, nie odważyli się podnieść ręki na Ostrą Bramę. Ostra Brama choć sławą dorównuje Jasnej Górze, jest znacznie mniejsza niż sanktuarium częstochowskie. W kaplicy może się zmieścić niewiele więcej niż sto osób. Dlatego liczniejsze grupy – a od kilku lat przybywają tu także piesze pielgrzymki z Suwałk i Kętrzyna – mają Msze św. w kościele pw. św. Teresy, do którego przylega Ostra Brama.

Początki tego kultu sięgają XVI w., kiedy to w latach 1503-1522 Wilno obwarowano kamienną ścianą z 9 bramami i wieżami obronnymi. Na Bramie Miednickiej, która z czasem przybrała nazwę Ostrej Bramy, umieszczono obraz Najświętszej Maryi Panny, który jednak pod wpływem warunków atmosferycznych, dość szybko uległ zniszczeniu. Wówczas to władze miasta zamówiły nowy obraz, który namalował w stylu renesansowym, w połowie XVI w. nieznany malarz. W 1622 r. przy Ostrej Bramie osiedlili się ojcowie karmelici, otaczając obraz wielką czcią. W 1671 r. zakonnicy wybudowali na Ostrej Bramie niewielką kapliczkę, w której umieścili obraz.

Do obrazu Matki Bożej Miłosierdzia wierni wchodzą na kolanach, po schodach, od strony kościoła świętej Teresy. Po wejściu modlą się przed obrazem Madonny otoczonej złocistą aureolą o 42 promieniach, z dwunastoma srebrnymi gwiazdami. Całość zamyka u dołu duży, srebrny półksiężyc. Obraz Matki Bożej Ostrobramskiej, zwanej też Matką Miłosierdzia, przedstawia Madonnę bez Dzieciątka, z półprzymkniętymi oczami, z rękami złożonymi na piersiach.

O Matce Bożej Ostrobramskiej pisali najwybitniejsi polscy pisarze i poeci – Adam Mickiewicz, Juliusz Słowacki, Józef Ignacy Kraszewski, a z twórców współczesnych – między innymi ks. Jan Twardowski. Do Ostrej Bramy w dniu odjazdu na wygnanie przybyli i uczestniczyli we Mszy św. filareci z Adamem Mickiewiczem na czele. To właśnie jego słynna inwokacja w poemacie Pan Tadeusz jeszcze bardziej spopularyzowała kult Matki Bożej Ostrobramskiej.

2 lipca 1927 r., za zgodą papieża Piusa XI, słynny obraz ozdobiono koronami papieskimi. W uroczystościach koronacyjnych, którym przewodniczył kardynał Aleksander Kakowski, uczestniczyli prezydent Rzeczpospolitej Ignacy Mościcki, marszałek Józef Piłsudski i wielkie rzesze wiernych.

Po wojnie wielu Polaków, zmuszonych do opuszczenia Wileńszczyzny, zabierało ze sobą kopię obrazu Matki Bożej Ostrobramskiej. Kult Jej nigdy nie zanikł, mimo że nie można było pielgrzymować do Ostrej Bramy. W Polsce powstawały po wojnie liczne kościoły pod wezwaniem Matki Bożej Miłosierdzia albo Matki Bożej Ostrobramskiej, utworzono także – wzorowane na kaplicy w Ostrej Bramie – sanktuaria w Białymstoku i Skarżysku – Kamiennej.

Od kilku lat, gdy między Polską a Litwą jest ruch bezwizowy, wielu Polaków udaje się w pielgrzymkach do Ostrej Bramy, zwłaszcza w uroczystość Matki Bożej Ostrobramskiej, która obchodzona jest 16 listopada.